تقریبا همه تو حال خودشون بودن : اشکهایی که مثل مروارید رو گونه ها میغلطید , دستهای گره شده به شبکه های ضریح , جمله تکراری خانمها دور بزنین بقیه هم زیارت کنن  , صلواتهای گه گاه زوار , ناگهان کسی دوید و از ضریح بالا رفت نگاه کردم دختر جوانی بود شاید پانزده ساله با روسری از هم گسیخته و صدایی بلند و طلبکارانه خادمه حرم  دو سه باری گفت بیا پایین زیارت کن و او گوش نمیداد مثل جن زده ها نگاهش میکرد  او هم بی خیال شد و به سر جایش برگشت . من اول فکر کردم لال است چون صدای بلند و نا مفهمومی داشت اما بعد ناگهان در پاسخ خانمهایی که مثل همیشه معترضند و همه علامه دهر در زیارت و آداب حرم گفت : من این بالا میمانم من بلدم من شاگرد زیارتم میفهمی شاگرد زیارت و این کلمه را چند بار تکرار کرد . دخترک جوان مریض احوال بود و من از نگاههای  پر از ترحم زنان حالم به هم خورد که با هم پچ پچ میکردند  : مریض است مریض است .
اما راستش او نبود که قابل ترحم بود چرا که او فهمیده بود که در زیارت  باید شاگردی کرد و ما هیچ نفمیده بودیم.