رفتم نمايشگاه دفاع مقدس در پادگان امام حسن (عليه السلام) حال و هوا خاص بود من رو برد به دوران كودكي و دفاع از مام ميهن شب بعد از نماز مانور جنگي بود بازسازي عمليات آزاد سازي خرمشهر .مانور تاريخ رو بطور خلاصه از زمان خرداد 42 شروع ميكرد تا همين نماز جمعه آقا كه اشك هممون و در آورد.اشعار انقلاب و كه ميخوندن تنم ميلرزيد: كه راه ما باشدا راه تو اي شهيد.....

اون لحظه با خودم عهد كردم عهدي دوباره حتي اگه تنها باشم روي اين كره خاكي نميذارم آرمانهايي كه براش انقلاب كرديم و شهيد داديم همينجوري در لواي سبزينه ها از بين بره هيهات منا الذلة.

مانور كلا خوب بود البته خوب با نمايش شب آفتابي قابل قياس نبود ولي خوب تو زمان كمي كه اين برنامه رو وتدارك ديدن عالي بود دستشون درد نكنه همين كه چند تا جوون و ميبرن تا حدي به اون حال و هوا بچه هايي كه اصلا اون روزا نبودن ميبينن شنيده ها رو خيلي خوبه اجرهم عندالله.

حالا اين وسط اونقدر دلم پره كه ديگه نميتونم چيزي بگم از دور و بري ها بعضي دوستام اهالي وبلاگستان كه همه چيز رو ب همين سادگي فراموش ميكنن.